Zaloguj
Reklama

Łuszczyca- co powinniśmy wiedzieć?

Łuszczyca
Fot. pantherstock
Łuszczyca
(0)

Łuszczyca jest chorobą przewlekłą, która charakteryzuje się pojawianiem się zimna w obrębie skóry, ze szczególnym uwzględnieniem skóry owłosionej. W wielu przypadkach wiąże się to ze znaczną stygmatyzacją ze strony otoczenia, pomimo iż nie jest to choroba zakaźna, a wynikająca z zaburzeń cyklu komórkowego, który w przypadku chorych na łuszczycę jest skrócony. Przyczyn łuszczycy upatruje się w podłożu genetycznym, jednak do dziś jej patofizjologia nie została do końca poznana. W leczeniu zmian stosuje się miejscowo różnego rodzaju środki, które obecnie cechuje wysoki poziom bezpieczeństwa.

Reklama

Spis treści:

  1. Czym jest łuszczyca?
  2. Co ma wpływ na wywołanie łuszczycy?
  3. Umiejscowienie
  4. Leczenie

Kult ciała pięknego, nieskazitelnego, zdrowego. Kult sukcesu oraz dobrego wyglądu za wszelką cenę, często z pominięciem wartości takich jak intelekt czy zdrowy rozsądek. Tego typu wartości kreuje dzisiejszy świat mediów i przekazy informacyjne na temat tego, jak w życiu osiągnąć sukces oraz stać się kimś. Niestety, kreowany obraz jest nierzeczywisty a niekiedy nawet fałszywy. Nie wszyscy bowiem są piękni, szczupli, nieskazitelni a nawet zdrowi. Wiele osób zmaga się z przewlekłymi chorobami, a z racji tego, że nie są one widoczne dla otoczenia lub też nie rzucają się w oczy, nie są powodem stygmatyzacji czy niechęci otoczenia. Są jednak osoby zmagające się ze schorzeniem, którego objawy są na tyle widoczne, że zauważone przez osoby z otoczenia, mogą być przyczyną różnych, przykrych sytuacji. Mowa o łuszczycy, chorobie, która charakteryzuje się okresowo występującymi zmianami na skórze. Nie jest ona „wyleczalna” i trzeba nauczyć się z nią żyć, jednak kwestia ta nie dotyczy jedynie osób cierpiących na łuszczycę, a edukacja powinna sięgać znacznie szerzej, uświadamiając wszystkim osobom, na czym schorzenie to polega.

Czym jest łuszczyca? 

Łuszczyca to niezakaźna choroba, mająca charakter przewlekły, będąca wynikiem procesów zapalno- poliferacyjnych, zachodzących w skórze. Jej rozpowszechnienie jest dość duże i szacuje się je na około 2 % do 3 % osób chorych, w społeczeństwach zamieszkujących kraje europejskie. Z racji tego, iż choroba ta ma charakter nawrotowy, szczególnie w grupie osób czynnych zawodowo, stanowi ona znaczny problem natury terapeutycznej, psychicznej jak również ekonomicznej.

Łuszczyca ma etiologię najpewniej położoną w genach, stąd też przypuszcza się, że jest to schorzenie dziedziczone, jednak patofizjologia łuszczycy oraz mechanizmy patologiczne wiązane z jej powstawaniem, nie są dziś do końca poznane. Za początek choroby uważa się zmiany w obrębie naczyń krwionośnych, które ulegają poszerzeniu oraz zwiększa się ich przepuszczalność, dzięki czemu, komórki zapalne mają swobodny przepływ. Ponadto, w łuszczycy aktywuje się patologiczny mechanizm namnażania się komórek oraz przyspieszone zostają wszystkie fazy cyklu komórkowego, który z 28 dni, zostaje skrócony do zaledwie 4 dni.

Co ma wpływ na wywołanie łuszczycy? 

Istnieje kilka grup czynników, które mają wpływ na wywołanie procesów związanych z łuszczycą. Po pierwsze wszelkie infekcje, mogą przyczyniać się zarówno do rozwoju choroby, jak również do jej nawrotu. Mowa tu o infekcjach górnych dróg oddechowych, takich jak angina, infekcjach przewodu pokarmowego, niewyleczone ogniska zapalne, które mogą być zlokalizowane w migdałkach, zębach czy drogach moczowych, jak również zakażenia wirusowe czy drożdżakowe.

Kolejną grupą czynników wywołujących, mogą być urazy. Fizyczne urazy w formie zadrapań, oparzeń, ale również uszkodzenia skóry związane z zabiegiem chirurgicznym, szczepieniem czy nawet tatuażem, mogą indukować pojawienie się wykwitu łuszczycowego, nawet do dwóch tygodniu po jego zaistnieniu, dokładnie w miejscu, gdzie skóra została uszkodzona.

Podobne działanie ma długotrwały ucisk, spowodowany ubraniem, ozdobami czy butami.

Wszelkie inne choroby skóry, przebyte w przeszłości lub współtowarzyszące, takie jak trądzik różowaty czy łojotokowe zapalenie skóry, mogą mieć wpływ na aktywowanie patologicznych procesów, powodujących łuszczycę.

Różnego rodzaju farmaceutyki niosą za sobą ryzyko wywołania łuszczycy. Do leków, które w szczególny sposób mają wpływ na wywołanie zmian łuszczycowych, nawet w ciężkiej postaci, należą NLZP (między innymi Ibuprom), betablokery, sole lite, blokery wychwytu kanału wapniowego oraz kortykosteroidy.

U około 1/3 pacjentów z łuszczą, na jej wywołanie, a także na wywołanie jej nawrotów, ma wpływ ciężki stres, a współpraca z psychologiem przynosi znaczną poprawę w procesie terapeutycznym.

Do innych czynników mających wpływ na pojawienie się łuszczycy, zalicza się palenie papierosów, nadużywanie alkoholu jak również zaburzenia metaboliczne.

Umiejscowienie 

Lokalizacja zmian łuszczycowych jest bardzo zróżnicowana. Dla łuszczycy pospolitej, najbardziej charakterystycznymi obszarami występowania, są miejsca na owłosionej skórze głowy, na kolanach, łokciach oraz w okolicach lędźwiowych. W toku przebiegu łuszczycy, można zaobserwować wypadanie włosów, co związane jest ze swędzeniem skóry i drapaniem się w obrębie zmiany. Dodatkowo, wypadnie włosów może być również związane z nieumiejętnym usuwaniem łusek, ze zmienionej powierzchni. Jeśli sytuacja taka ma charakter długotrwały, może doprowadzić ona do łysienia, co często jest procesem nieodwracalnym.

Innym miejscem lokalizacji zmian, które w niektórych przypadkach jest jedynym miejscem, w jakim pojawiają się zmiany łuszczycowe, są płytki paznokciowe, na których widać charakterystyczne wgłębienia, związane z grudkami łuszczycowymi zlokalizowanymi pod płytką paznokcia.

Nietypowym, choć również występującym rodzajem łuszczycy, jest łuszczyca błon śluzowych jamy ustnej.

Równie rzadką lokalizacją zmian łuszczycowych, są okolice narządów płciowych. W tych miejscach zmiany nie pokrywają się łuskami, a mają charakter zmian wyraźnie odgrodzonych od reszty skóry, o czerwonym zabarwieniu.

Leczenie 

W przypadku zmian łuszczycowych, których nasilenie jest słabe lub umiarkowane, można z powodzeniem zastosować terapię zewnętrzną. Najlepiej do tego celu zastosować preparaty, które w poprzednim rzucie choroby, doprowadziły do całkowitego zaniku wykwitów. Terapia taka wymaga jednak niezwykłej staranności przy doborze odpowiedniego środka, w taki sposób, by efektem leczenia był całkowity zanik zmian łuszczycowych. Niestety terapia taka jest zazwyczaj długotrwała i może trwać od kilku, do kilkunastu tygodni, a co więcej, wymaga od pacjenta odpowiedzialnego podejścia i bezwzględnej systematyczności.

Sam proces leczenia, jest dwuetapowy, co oznacza, że w pierwszej kolejności konieczne jest usunięcie łusek ze zmiany, które uniemożliwiają prawidłowe zniknięcie preparatu leczniczego w jej głąb. Do tego celu wykorzystywane są maści na bazie kwasu salicylowego lub mocznika, jak również kąpiele solankowe. W momencie kiedy na powierzchni zmiany, nie ma już odwarstwionych łusek, a pozostaje czerwona skóra, można rozpocząć leczenie właściwe, z wykorzystaniem różnych preparatów.

Do tego celu stosuje się cygnolinę, której efektami ubocznymi są zaczerwienienia skóry zdrowej, wokoło samej zmiany.

Innym rodzajem substancji są preparaty dziegciowe, dawnej stanowiące bazę przy leczeniu zmian łuszczycowych. Obecnie, z powodu przykrego zapachu oraz trudnego do usunięcia zabarwienia, preparaty dziegciowe są jedynie elementami innych maści czy kemów stosowanych w leczeniu łuszczycy, jednak pozbawione są tych właściwości, które dotychczas były uciążliwe.

Najpopularniejsze i najdłużej stosowane leki, jakich używa się do walki z łuszczycą, to kortykosteroidy. Ich wejście do leczenia łuszczycy było niezwykle huczne i spotkało się z entuzjastycznym przyjęciem, głównie ze względu na ich wysoką skuteczność jak również szybkość działania. Niestety, jak okazało się z czasem, długotrwałe miejscowe stosowanie kortykosteroidów, a co gorsza, bez kontroli lekarza, powodowało szereg niechcianych zmian, jak na przykład odbarwienia, przebarwienia czy nawet zanik skóry. Ponadto, doprowadzały często do powstania lekooporności, co w przypadku choroby mającej tendencję do nawrotów, ma ogromne znaczenie. Nowoczesne preparaty sterydowe, dzięki zaawansowanym technologiom mają znacznie ograniczone skutki uboczne, jednak muszą być stosowane pod ścisłą kontrolą lekarza.

Pochodne witaminy D3 coraz częściej są stosowane w leczeniu miejscowych zmian łuszczycowych. Wspomagają one procesy zachodzące w skórze, normalizując je, ze szczególnym uwzględnieniem procesów rogowacenia naskórka. Ponadto, ich skuteczność porównywalna jest do skuteczności kortykosteroidów.

Inną metodą leczenia, jest wywodząca się z helioterapii, metoda leczenia światłem, czyli fototerapia, która doskonale się sprawdza w leczeniu łuszczycy zwyczajnej.

Ponadto, zastosowanie wszelkiego rodzaju farmakologicznych środków doustnych, jest elementem systemowej terapii łuszczycy. [1]

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • [1] „Poradnik dla chorego na łuszczycę” K. Łoza, R. Miturska, A. Borzęcki, Lublin 2009

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Reklama
(0)
Komentarze