Zaloguj
Reklama

Pęcherzyca bujająca

Autor/autorzy opracowania:

Kategorie ICD:


Pęcherzyca bujająca
Fot. ojoimages
(3)

Pęcherzyca bujająca stanowi rzadko występującą odmianę pęcherzycy zwykłej.

Cechą charakterystyczną jest występowanie na skórze i błonach śluzowych zmian typowych dla pęcherzycy zwykłej oraz brodawkujących, przerosłych ognisk w okolicach naturalnych otworów, zgięć stawowych oraz fałdów.

Pęcherze zazwyczaj szerzą się obwodowo. Ich dno ulega stopniowemu przerostowi brodawkowatemu, szczególnie w miejscach ocieranych i drażnionych, np. na czerwieni warg, narządach płciowych, dołach pachowych i fałdach pachwinowych. Przebieg choroby jest przewlekły i na ogół równie ciężki jak w przypadku pęcherzycy zwykłej. W pewnych okresach zmiany mogą samoistnie ustępować.

Obserwowana jest odmiana Hallopeau, gdzie dominującym objawem są zmiany o charakterze krostkowo-ropnym. W przypadkach rozległych i zaawansowanych klinicznie stosuje się glikokortykosteroidy oraz leki osłabiające odpowiedź immunologiczną organizmu. Leczenie trwa aż do uzyskania trwałej remisji. Należy stopniowo zmniejszać dawkę leków, ponieważ ich nagłe odstawienie może prowadzić do nawrotu choroby.

W łagodnych przypadkach wystarczają kąpiele odkażające, aerozole z glikokortykosteroidami i antybiotykami.

(3)
Reklama
Komentarze