Bakteryjne zakażenia skóry wymagają leczenia antybiotykami miejscowo bądź ogólnie. W przypadku lekkich zakażeń dotyczących powierzchownych warstw skóry najczęściej wystarcza leczenie zewnętrzne. W rozległych i głębszych piodermiach zawsze konieczne jest leczenie systemowe. Najczęstszymi schorzeniami, w których z reguły wystarcza leczenie zewnętrzne są: liszajec zakaźny, zapalenia mieszków włosowych, pojedyncze czyraki, łupież rumieniowy.  Leczenia ogólnego wymagają ciężkie infekcje gronkowcowe i paciorkowcowe (zespół SSSS, czyraki mnogie, róża, niesztowice, piodermie), choroby przenoszone drogą płciową, wtórne zakażenia bakteryjne, (np. towarzyszące ciężko przebiegającemu atopowemu zapaleniu skóry, żylnym i tętniczym owrzodzeniom podudzi), stopa cukrzycowa, trądzik zwykły i różowaty, a także dermatozy, w patogenezie których odgrywają rolę antygeny bakteryjne (np. łuszczyca, przyłuszczyca grudkowa, zapalenia naczyń, pemfigoid).