Trądzik jest wyjątkowo często występującym schorzeniem, które dotyczy prawie 80% młodych osób między 11 a 30 rokiem życia. W etiopatogenezie trądziku odgrywa rolę szereg czynników. Najważniejszymi z nich są: przerost gruczołów łojowych z towarzyszącym łojotokiem, nadmierne rogowacenie mieszkowe, kolonizacja mieszka przez Propionibacterium acnes, stan zapalny i odpowiedź immunologiczna. Ponadto na wzrost produkcji łoju działają stymulująco androgeny, a zwłaszcza dihydrotestosteron (DHT). W zależności od typu dominujących zmian skórnych można wyróżnić 3 główne postacie kliniczne trądziku: zaskórnikowy, grudkowo-krostkowy i ropowiczy. W postaciach łagodnych trądziku wystarczy leczenie zewnętrzne antybiotykami, kwasem azelainowym, retinoidami i nadtlenkiem benzoilu. Postacie cięższe wymagają leczenia ogólnego antybiotykiem lub izotretinoiną, która jest najskuteczniejszym lekiem w ciężkich i opornych przypadkach. U kobiet można również stosować leczenie hormonalne preparatmi zawierającymi estrogeny i antyandrogreny.