Decyzję o założeniu wkładki wewnątrzmacicznej należy skonsultować z lekarzem, który ma obowiązek poinformować kobietę o wszystkich zaletach czy też wadach tej metody antykoncepcyjnej. Przed założeniem wkładki konieczne jest wykonanie badań wykluczających istnienie stanów zapalnych narządu rodnego, ze względu na fakt, iż zwiększa ona ryzyko nasilenia się objawów stanu zapalnego jak również przeniesienia drobnoustrojów chorobotwórczych w wyższe partie narządu rodnego. Wkładkę zakłada wyłącznie lekarz. W przypadku pojawienia się jakichkolwiek niepokojących objawów konsultacja lekarska jest niezbędna.

Prawidłowa interpretacja objawów pozwoli lekarzowi na wykrycie przyczyn danych dolegliwości, przeprowadzenie odpowiednich badań oraz podjęcia dalszej decyzji, co do kontynuacji tej formy antykoncepcji.

W przypadku nie pojawienia się miesiączki w terminie należy zgłosić się do lekarza jak najszybciej. Istnieje bowiem możliwość zaistnienia ciąży. Wizyta u lekarza konieczna jest również w przypadku, gdy podczas samobadania nie wyczuwa się nitek. Może to świadczyć o samoistnym wydaleniu wkładki bądź też jej przesunięcia w macicy.

W trakcie używania wewnątrzmacicznej wkładki antykoncepcyjnej konieczna jest comiesięczna samokontrola, polegająca na sprawdzaniu obecności nitek wkładki. Ich obecność powinno się sprawdzać raz w miesiącu, najlepiej po miesiączce.

Prawidłowo powinny być one lekko wyczuwane pod palcami wprowadzonymi do pochwy, w okolicy ujścia zewnętrznego szyjki macicy. Należy unikać również zmian partnerów seksualnych, aby ograniczyć ryzyko stanów zapalnych narządu rodnego.

Konieczne jest również systematyczna kontrola lekarska, w trakcie której lekarz dokona ultrasonograficznej oceny prawidłowości położenia wkładki.