Występuje w postaci tzw. grzybicy strzygącej, wywołanej przez Trichophyton violaceum, grzybicy woszczynowej wywołanej przez Trichophyton. W grzybicy strzygącej typowym objawem jest owalne lub okrągłe ognisko złuszczenia o średnicy 2-4 cm, w którego obrębie włosy są ułamane, co robi wrażenie przerzedzenia i jakby wyłysienia w tym miejscu, jednak po dokładnym obejrzeniu widzać pieńki ułamanych włosów. Ognisk takich może być kilka, a nawet, w przypadkach o przebiegu przewlekłym, mogą one obejmować znaczną powierzchnię skóry głowy. W odmianie głębokiej grzybicy strzygącej zakażeniu ulega włos i mieszek włosowy. Powstaje silny odczyn zapalny i guzowaty naciek. Dołącza się wtórne zakażenie ropne i naciek ulega zropieniu, a zakażenie szerzy się na sąsiednie odcinki skóry zdrowej.
Dla grzybicy woszczynowej charakterystyczne jest tworzenie się tarczek woszczynowych, zmiany we włosach, tworzenie się blizn. Tarczki są to kolonie grzyba rozwijającego się w otoczeniu torebki włosowej. Zajęte przez grzyb włosy tracą połysk i barwnik, wypadają. Ucisk tarczki woszczynowej powoduje zanik skóry i ogniska stałego wyłysienia.
Źródło zakażenia stanowi człowiek chory na grzybicę oraz używane przez niego przedmioty, jak np. szczotki do włosów, grzebienie, czapki, części odzieży itp. Zakażenie może być przeniesione przez chore na grzybicę zwierzęta, jak: kot, pies, bydło domowe. Grzyby chorobotwórcze mogą również przebywać i rozwijać się w glebie. Drogami szerzenia zakażenia są bezpośrednie lub pośrednie kontakty z zakażonymi osobami lub przedmiotami oraz chorymi na grzybicę zwierzętami. Podatność na zakażenie jest powszechna. Dzieci w okresie przed dojrzewaniem płciowym są podatne na zakażenie przez Microsporum audouini. Podatność na zakażenie wywołane przez M. canis i przez trichofity jest niezależna od wieku, jakkolwiek większą podatność wykazują dzieci. Zakażenie nie powoduje odporności. Częstość występowania grzybicy skóry owłosionej zależy od wielu czynników, jak: ogólny stan higieniczny danego środowiska, możliwość zakażenia od zwierząt domowych itp. Mogą występować zakażenia sporadyczne, lecz mogą również szerzyć się epidemicznie, np. w szkołach, internatach, zakładach wychowawczych itp.
Grzybica owłosionej skóry głowy
Częściej występuje u dzieci szkolnych. Większość gatunków dermatofitów jest w stanie zakażać włosy, ale niektóre, na przykład Microsporum audounii, Trichophyton schoenleinii i Trichophyton violaceum, wykazują zdecydowane powinowactwo do tych struktur. Gatunki grzybów dermatofitowych wywołujące grzybicę owłosionej skóry głowy są odmienne w różnych krajach, regionach i mogą się zmieniać w miarę upływu czasu. W ostatnich latach w większości krajów Europy obserwuje się wzrost częstości infekcji wywołanych przez Microsporum canis i szerzenie się Trichophyton tonsurans w wielkomiejskich środowiskach USA i Wielkiej Brytanii.
Grzybica owłosionej skóry głowy objawia się obecnością ognisk łysienia i złuszczania. Zmiany rozwijają się na podłożu rumieniowym, jednak nasilenie stanu zapalnego jest bardzo zróżnicowane i u niektórych osób rumień może być nieznaczny. W skrajnych przypadkach zmiany są miękkie, chełboczące i z obecnością krost. Stan taki określa się mianem grzybicy głębokiej (kerion) i jest on wynikiem reakcji zapalnej na obecność grzyba. Poza bardzo nasilonymi postaciami grzybicy głębokiej owłosionej skóry głowy utrata włosów jest z reguły przejściowa. Nawet w najcięższych przypadkach do odrostu dochodzi w zaskakująco wysokim odsetku
