Zaloguj
Reklama

Patogeneza i leczenie trądziku zwyczajnego

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • 1) H. Gollnick – Current concept of the pathogenesis of acne. Drugs 2003;63(15):1579-1596
    2) H. Gollnick, M. Schramm – Topical drug treatment in acne. Dermatology 1998;196:119-125
    3) T. Jansen, G. Plewig, A. Kligman – Pathophysiology of acne. Dermatologic Therapy 1998;6:7-17
    4) A. Shalita – Topical retinoids. Dermatologic Therapy 1998;6:32-34
    5) A. Shalita, J. Strauss – Oral isotretinoi in acne. Dermatologic Therapy 1998;6:44-46
    6) D. Thiboutot, D. Lookingbill – hormonal therapy of acne. Dermatologic Therapy 1998;6:39-43
    7) H. Wolska, A. Langner, W. Stąpór – Zasady diagnostyki i optymalnego leczenia trądziku pospolitego (acne vulgaris). Medipress Dermatologia 1997;4:2-12
    8) Management of acne. A report from a global alliance to improve outcomes in acne – Supplement to Journal of the American Academy of Dermatology. 2003;49,1

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Patogeneza i leczenie trądziku zwyczajnego
Fot. medforum
(3)

Trądzik jest wyjątkowo często występującym schorzeniem, które dotyczy prawie 80% młodych osób między 11 a 30 rokiem życia. W etiopatogenezie trądziku odgrywa rolę szereg czynników. Najważniejszymi z nich są: przerost gruczołów łojowych z towarzyszącym łojotokiem, nadmierne rogowacenie mieszkowe, kolonizacja mieszka przez Propionibacterium acnes, stan zapalny i odpowiedź immunologiczna. Ponadto na wzrost produkcji łoju działają stymulująco androgeny, a zwłaszcza dihydrotestosteron (DHT). W zależności od typu dominujących zmian skórnych można wyróżnić 3 główne postacie kliniczne trądziku: zaskórnikowy, grudkowo-krostkowy i ropowiczy.

Łagodna postać trądziku

W postaciach łagodnych trądziku wystarczy leczenie zewnętrzne antybiotykami, kwasem azelainowym, retinoidami i nadtlenkiem benzoilu. Postacie cięższe wymagają leczenia ogólnego antybiotykiem lub izotretinoiną, która jest najskuteczniejszym lekiem w ciężkich i opornych przypadkach. U kobiet można również stosować leczenie hormonalne preparatmi zawierającymi estrogeny i antyandrogreny.

Trądzik zwyczajny

Trądzik zwyczajny jest najczęstszą chorobą skóry. Występuje u około 60 - 80% młodzieży między 11 a 30 rokiem życia, a stopniu minimalnym dotyczy prawie całej populacji. Szczyt zapadalności przypada u dziewcząt między 14 -17 rokiem życia, u chłopców między 16 -19 rż. Zmiany skórne najczęściej ustępują w ciągu kilku lat, ale bywa także, że utrzymują się bardzo długo, nawet po 30 roku życia. Występują one przede wszystkim w okolicach o największym zagęszczeniu gruczołów łojowych, tzn. na twarzy (99%), plecach (90%), klatce piersiowej (78%), ale mogą również pojawiać się na barkach, ramionach i pośladkach.

W patogenezie trądziku znaczącą rolę odgrywają zmiany hormonalne okresu pokwitania, które są przyczyną łojotoku.

Patogeneza trądziku

  • Czynniki genetyczne.
  • Czynniki hormonalne.
  • Nadmierna produkcja łoju.
  • Nieprawiłowe rogowacenie ujść mieszków włosowych.
  • Propionibacterium acnes.
  • Procesy zapalne i immunologiczne.

Czynniki genetyczne

Trądzik młodzieńczy częściej dotyczy osób, u których stwierdzono rodzinne występowanie. Prawdopodobieństwo wystąpienia zmian skórnych u dziecka, którego oboje rodzice mieli trądzik, wynosi 50%.

fot. Pantherstock

Czynniki hormonalne

W okresie pokwitania wzrasta aktywność męskich hormonów płciowych. Przed rozpoczęciem dojrzewania płciowego wzrasta w nadnerczach produkcja siarczanu dehydroepianoandrosteronu (DHEAS), który jest metabolizowany do silniejszych androgenów w skórze, które powodują powiększenie gruczołów łojowych i zwiększenie produkcji łoju. Poziom DHEAS w surowicy koreluje z nasileniem trądziku zaskórnikowego u dziewcząt przed okresem dojrzewania. Dziewczęta z trądzikiem mogą mieć również wysokie poziomy wolnego testosteronu i niski poziom globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG).

(3)
Reklama
Komentarze