Zaloguj
Reklama

Łysienie androgenowe - jak z nim walczyć?

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • [1] „Najczęstsze choroby włosów” Hanna Wolska [w]: „Dermatologia w praktyce” M. Błaszczyk- Kostanecka, H. Wolska, Warszawa 2005, 2006
    [2] „Zastosowanie finasterydu w leczeniu łysienia androgenowego męskiego” H. Walkowiak [w:] Post Dermatol Alergol 2007; XXIV, 3
    [3] „Pięć sposobów na łysienie u kobiet” Urszula Brumer [w:] „Ekspert. Anti- aging” Magazyn dla klientów gabinetów dermatologii i medycyny estetycznej, chirurgii plastycznej, spa i wellness, czerwiec/lipiec/sierpień 2015 (nr 44)

Kategorie ICD:


Łysienie androgenowe - jak z nim walczyć?
Fot. medforum
(0)

Łysienie jest procesem wypadania włosów, który może mieć różny przebieg oraz charakteryzować się różną trwałością czy też odwracalanością. Łysienie znacznie wpływa na obniżenie jakości życia, szczególnie w przypadku kobiet, głównie ze względów estetycznych. Wśród różnych rodzajów łysienia, najczęściej występującym jest łysienie typu męskiego czyli łysienie androgenowe, zależne w dużej mierze od hormonów. Podejmowane leczenie nie zawsze jest skuteczne, jednak istnieje wiele sposobów na walkę z tą przypadłością.

Włosy, w dzisiejszych czasach, pełnią przede wszystkim funkcje ozdobną, dodającą uroku co jednocześnie wielokrotnie staje się cechą determinującą poczucie piękna, szczególnie w przypadku kobiet. Nie bez znaczenia pozostają więc problemy schorzeń skóry głowy oraz włosów, zmieniające ich wygląd oraz powodujące ich wypadnie, czy też łysienie, które uznawane jest za uciążliwy defekt. By podjąć problem, należy mieć świadomość tego, iż u człowieka, różne włosy rosną w różnym tempie, czyli mają zróżnicowany cykl włosowy, na który składają się 3 fazy:

  • faza wzrostu włosa,
  • faza przejściowa, 
  • faza spoczynkowa.[1]

Czym jest łysienie?

Łysienie jest procesem wypadania włosów, które może mieć charakter trwały- bliznowaciejący lub przejściowy, odwracalny. W zależności od rozległości tego problemu możemy mówić zarówno o łysieniu uogólnionym lub ograniczonym do pewnych obszarów lub różnej wielkości ognisk i lokalizacji. Wśród najczęściej spotykanych typów łysienia wymienia się łysienie androgenowe (zależne od androgenów), przewlekłe łysienie telogenowe, które uwarunkowane jest wieloczynnikowo oraz łysienie plackowate.

Łysienie androgenowe

Jest to najczęstsza postać łysienia, występująca zarówno u mężczyzn (około 80%), jak i u kobiet (około 60%). Głównym mechanizmem jaki oddziałuje w tego typu łysieniu, jest oddziaływanie androgenów na mieszki włosowe w taki sposób, iż powodują ich kurczenie się a co za tym idzie, powodują że włosy staja się cieńsze, aż przybierają meszkowatą postać. Problem ten jest uwarunkowany genetycznie i zależny od metabolizmu testosteronu. U kobiet, problem ten jest nieco rzadszy, głównie ze względu na mniejsze stężenie androgenów w organizmie. Warto jednak zwrócić uwagę, iż niezależnie od płci, różne obszary ciała, są w różnym stopniu wrażliwe na działanie androgenów (najbardziej problematycznym obszarem są okolice czołowe, najmniej na androgeny natomiast reagują mieszki włosowe w okolicy potylicznej oraz mieszki włosowe rzęs). [1]

Łysienie typu męskiego jest diagnozowane w aż 95% wszystkich przypadków łysienia, co stanowi o rozległości tego problemu. Jest ono również bardzo dużym problemem natury psychologicznej, gdyż powoduje znaczące obniżenie jakości życia osoby, która zmaga się z tą dolegliwością. Etiologia tego schorzenia odnosi się głównie do predyspozycji genetycznych, wieku oraz poziomu androgenów w organizmie.

Łysienie androgenowe jest dziedziczone autosomalnie dominująco, przy czym ekspresja genu ma charakter zmienny lub może mieć charakter wielogenowy. Androgeny, czyli hormony odpowiedzialne za rozwój łysienia, warunkują pojawianie się włosów w określonych miejscach (takich jak broda czy tułów) a zanikanie w innych obszarach ciała, gdyż różne obszary ludzkiego ciała, mają różną wrażliwość na działanie androgenów. [2]

Postawienie diagnozy

By lekarz mógł trafnie postawić diagnozę, niezbędne jest rozpoczęcie procesu szczegółowym i dokładnym wywiadem oraz badaniem przedmiotowym. Co więcej, choroba ta ma charakterystyczny obraz kliniczny, dając charakterystyczne objawy. By diagnozę potwierdzić, należy upewnić się czy początek choroby nastąpił po okresie dojrzewania, czy łysienie przebiega w sposób symetryczny na zasadzie cofnięcia linii skroniowo- czaszkowych lub też obserwuje się przerzedzenie włosów na szczycie głowy, czy włosy są cieńsze i krótsze oraz czy istnieją predyspozycje genetyczne u pacjenta, które mogą być powodem jego choroby. Ocena histopatologiczna wskazuje na znacznie obniżoną liczbę mieszków włosowych oraz włosów terminalnych na rzecz podwyższonej ilości mieszków meszkowych oraz znaczą liczbę pasm włóknistych. Chorzy mogą zmagać się również ze stanem zapalnym zbliżonym do liszaja w okolicach mieszków włosowych, co jest wynikiem odpowiedzi organizmu, który rozpoznaje mieszki jako nieprawidłowe i podejmuje próbę ich zniwelowania.

fot.panthermedia

Leczenie łysienia androgenowego nie zawsze przynosi pożądany skutek, jednak w znacznym stopniu pomaga opóźnić jego rozwój. Warto również zwrócić uwagę, iż w przypadku leczenia łysienia androgenowego, duże znaczenie ma dieta a w szczególności zapewnienie odpowiedniej podaży białka oraz unikanie leków, które w negatywny sposób wpływają na włosy (np. retinoidy). [2]

(0)
Reklama
Komentarze