Zaloguj
Reklama

Fototerapia i jej zastosowanie w dermatologii

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • „Fototerapia- zastosowanie w dermatologii” [w:] „Dermatologia. Podręcznik dla studentów kosmetologii.” Danuta Nowicka, Wrocław 2010

Fototerapia i jej zastosowanie w dermatologii
Fot. medforum
(3)

Fototerapia, czyli leczenie światłem, ze względu na swoje właściwości, znalazła zastosowanie w dermatologii. Doskonale nadaje się uzupełniania terapii w schorzeniach skóry. Jak każda metoda terapeutyczna niesie jednak za sobą ryzyko wystąpienia działań niepożądnych, w niektórych przypadkach istnieją przeciwwskazania do jej podjęcia.

Fototerapia, czyli leczenie światłem, to metoda, która była stosowana już w starożytnym Egipcie. Powiązane z nią pojęcia to radioterapia, czyli leczenie promieniami oraz helioterapia oznaczająca leczenie jedynie naturalnymi źródłami promieniowania UV. Pierwszym, wykorzystanym do leczenia gruźlicy skóry, sztucznym źródłem promieniowania UV był łuk węglowy. Obecnie promieniowanie UV wykorzystywane jest w dermatologii uzupełniająco dla wielu terapii, ze względu na swoje właściwości przeciwzapalne, oraz miejscowo immunosupresyjne.

Światło ultrafioletowe można podzielić ze względu na długość fali jaką emituje: UVC (200-290 nm), UVB (290-320 nm) oraz UVA (320-400 nm). Istnieje również możliwość połączenia niejonizującego promieniowania o długości fali 320-400 nm, z miejscowym lub ogólnym podawaniem leków z grupy psoralenów. Mowa wtedy o fotochemoterapii. Najczęściej promieniowanie UV stosuje się w przebiegu takich schorzeń jak łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, bielactwo, łysienie, twardzina ograniczona, twardzina układowa czy liszaj płaski. Wszystkie wyżej wymienione choroby są zatem wskazaniem do podjęcia fototerapii z doborem promieniowania o odpowiedniej długości fali.


fot. panthermedia

Jak w przypadku każdej innej terapii, także i w trakcie fototerapii mogą wystąpić działania niepożądane, wynikające z dawek promieniowania UV oraz od tolerancji psoralenów przez danego pacjenta. Można zaobserwować między innymi, nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunki, bóle głowy z zawrotami, osłabienie, obrzęki, świąd, kołatanie serca, ból skóry, nadmierne owłosienie, uszkodzenie narządu wzroku czy uszkodzenie skóry. Bezwzględnymi przeciwskazaniami to tego typu terapii są: ciąża, karmienie piersią, leczenie arsenem, nowotwory (obecne lub przebyte), przebyta terapia promieniami jonizującymi, choroby układu krążenia, choroby nerek, zaćma, epilepsja, choroby wątroby jak również wszelkie schorzenia związane z nadwrażliwością na światło słoneczne.

Przed przystąpieniem do zabiegu konieczny jest szczegółowy wywiad z pacjentem, wykonanie badania skóry oraz podstawowych badań, takich jak morfologia krwi z rozmazem, badania moczu oraz badanie czynności nerek i wątroby. Należy również na odpowiedni okres poprzedzający zabieg, zaprzestać używania substancji, które mogą powodować uczulenie na światło. Do tego typu substancji zaliczają się, między innymi: ziele dziurawca, niektóre słodziki, leki moczopędne, niesteroidowe leki przeciwzapalne (środki przeciwbólowe), leki hormonalne, leki uspokajające a także niektóre substancje zapachowe jak piżmo, olejek lawendowy czy cedrowy.  

(3)
Reklama
Komentarze